در افق...

تو هم یکی از آنها...

هوای آبهای دور مستت کرده؟

برو...خاطرت جمع...

من به کسی نمی گویم که عرشه ات خالی است...

راستش شوکه شده بودم...

همیشه فکر می کردم عاقلی...

نمی دونم چی شد که یه لحظه چشم از جاده برداشتم و نگاهم به نگاه ماه گره خورد مث همیشه که محوش می شدم...

وقتی پی قدمهات به زمین نگاه کردم...خاطره ات تو تاریکی و مه فرو رفته بود...

من فقط چشمای خیسمو به آسمون دوختم...

.

.

.

.

هنوز کسی در درون من هست که با من به خونه نیومده...

میون اون جاده ی مه آلود ایستاده و فریاد می زنه... نه!

حالا هر نیمه ی ماه که می رسه...نگاهمو از ماه می دزدم...نمی خوام بفهمه که دیگه با دیدنش تنها به یاد اون شب می افتم و ...

کاش اینطور مثل تکه های بدن جذامیان جلوی چشمانم نمی گندید...

مثل آن گلهای بی خاصیت پلاسید...

مثل تن پوسیده ی گردوی پیرمان که تکه تکه شد...

کاش با صلابت می افتاد...

کاش...

میام باز...

نمی دونم کی بود...بذار کمی فکر کنم...

یادمه...

اما نمی دونم چرا...

اومدم سراغت...

درستت کردم...

گذاشتم بزرگترین اتفاق زندگیم اینجا رخ بده...

حالا بگو چی داری بهم بدی...

پر از غصه ام...